مهریه حق زن است که در نتیجه ازدواج و نکاح ایجاد میشود؛ مهریه یا صَداق جزو حقوق مالی زن است که پس از وقوع صیغه عقد نکاح، زن مالک مهر میشود؛
البته در صورتی که بین  زن و مرد نزدیکی واقع نشود، یعنی طلاق در دوران عقد محقق شود، این مسئله منجر به این میشود که زوجه فقط بتواند نیمی از مهریه تعیین شده را مطالبه نماید. 
بعد از وقوع نزدیکی همه مهریه باید توسط زوج به زوجه پرداخت گردد.
مهریه بر دو نوع است؛ مهریه عندالمطالبه و مهریه عندالاستطاعه
مهریه عندالمطالبه مهریه ای است که هر زمان زوجه مطالبه کند مرد باید بپردازد.
در نظام عرفی حقوقی ایران، مهریه معمولاً در زمان طلاق مطالبه میشود و عرف نیست که پس از ازدواج این مسئله مطالبه شود؛ هر چند که اخیراً بسیاری از زنان با این نیت با زوج ازدواج میکنند و بعد از ازدواج اقدام به مطالبه مهریه میکنند که این مورد شبه کلاهبرداری است و نمیتواند ذیل عنوان موارد حقیقی نکاح قرار بگیرد و به لحاظ حقوقی قابلیت بحث و تحلیل بسیاری دارد.
در مهریه عندالمطالبه میزان دارایی فرد، اهمیتی ندارد و توان و ملائت او مهم نیست.
در مهریه عندالاستطاعه زوج باید توانایی پرداخت مهریه را داشته باشد و زوجه باید اثبات کند که مرد توانایی مالی دارد، در صورت عدم توانایی چیزی بر عهده زوج نیست.
در مهریه عندالمطالبه نیازی به اثبات توانایی مرد نیست و مرد باید مهریه را بپردازد.
عدم پرداخت مهریه مانند عدم پرداخت دین و طلب، منجر به حبس خواهد شد.
حبس برای مهریه تا 110 سکه به موجب قانون حمایت خانواده بلاتردید انجام میشود و برای مبالغ بالاتر بایستی توانایی مرد اثبات شود که این مسئله به نوعی این قاعده را تعدیل کرده است.